• mamacitabloggr@gmail.com
  • Athens, Greece
Καθημερινές Ιστορίες
Ορμόνες στο Κόκκινο!!!

Ορμόνες στο Κόκκινο!!!

Όταν οι ορμόνες βαράνε κόκκινο και δε ξέρεις τι σου φταίει… ενώ έχεις πάει μια ωραία βόλτα στην εξοχή, σε πιάνει μια ατελείωτη γκρίνια και κλαις ετσι …χωρίς λόγο και αιτία… γκρινιάζεις σε όλους και απομονώνεσαι μπας και ηρεμήσεις… και εκεί κλαις περισσότερο… Το χεις ζήσει αυτό?? Εγώ το ζω αυτή τη στιγμή που μιλάμε!!! 

Κατεβήκαμε για βόλτα στη Ψάθα… εγώ ήμουν έτοιμη για μπάνιο στη θάλασσα… μιας και έχει 22 βαθμούς Γενάρη μήνα… (μπήκε ο Φλεβάρης μεχρι να το διαβάσεις… ) Φοραω το μαγιό μου από την Αθήνα έτοιμη για να βουτήξω με το που φτάσουμε…. εσύ φαγωμένη και έτοιμη… σε όλη τη διαδρομή αυτή τη φορά ήσουν ήσυχη και κοιμόσουν σχεδόν μέχρι και που φτάσαμε (και λέω σχεδόν γιατί κάναμε μια στάση διαρκείας για μια δουλειά του μπαμπά σου που όση ώρα μείναμε εκεί… κοντά στη μια ώρα εσύ κοιμόσουν… οπότε ήταν λογικό να ξυπνήσεις πριν φτάσουμε) με το που φτάσαμε ξεκίνησε ένας ανελέητος αέρας…. και κυματαααακι…. καταλαβαίνεις το ξενέρωμα που έφαγα!!! 

Είναι γνωστό τοις πάση ότι αν ένα πράγμα σιχαίνομαι αυτό είναι ο αέρας και Όταν έχω κάτι στο μυαλό μου να κάνω και για κάποιο λόγο αυτό δεν γίνεται, γίνομαι πολύ σπαστικιά…. Έτσι είμαι και τώρα!!! Ήθελα να κάνω μπάνιο και δεν μπορώ και έχω σπαστεί… Ναι μπορείς να με πεις και 5χρονο δε θα παρεξηγηθώ….

Φτάνουμε στη Ψάθα.. βγαίνουμε έξω… να με παίρνει ο αέρας, εσύ να φωνάζεις, να παίρνει ο αέρας το καρότσι  μέχρι να το ανοίξουμε και εσύ να φωνάζεις ακόμα πιο δυνατά… το σεντονάκι να πετάει στα ουράνια και συ φωνή τσιρίδα… τσατάλια τα νεύρα μου… 

Ο πατέρας σου ήθελε να κάνει τη βόλτα του ήσυχα χωρίς γκρίνιες… δεν τον αδικώ! Γι’ αυτό και εγώ επειδή δεν μπορούσα να το κλείσω το ρημάδι το στόμα μου σας άφησα να κάνετε μόνοι σας την βόλτα σας και εγώ πήγα από την άλλη… να μην με φυσάει και ο αέρας στα μούτρα και τσιτώσω παραπάνω!!! 

Έφτασα μέχρι ένα σημείο και έκατσα στη παραλία μέχρι να γυρίσετε… τα μάτια μου έτρεχαν χωρίς να μπορώ να το ελέγξω… ακόμα δε ξέρω το γιατί… (όχι το ξενέρωμα δεν ήταν ικανό για όλη αυτή τη κατάσταση) πολλά ορμονικά… εκεί καταλήγω…

Ο μπαμπάς σου έκανε φιλότιμες προσπάθειες να με φέρει στη παρέα σας αλλά μάταια!!! 

Το μόνο καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι εσύ το απολαμβάνεις!!! Σ’ αρεσει πάρα πολύ που αέρας σου χαϊδεύει τα μαλλάκια και έτσι χαίρεται και ο μπαμπάς σου μαζί σου και χαίρομαι και εγώ που χαίρεστε… Χαιρόμαστε γενικά! 

Όταν τελειώσατε τη βόλτα σας και ηρέμησα και εγώ  μπήκαμε στο αμάξι και ξεκινήσαμε για το σπίτι και τη γιαγιά Χριστίνα και τον Θείο Δημήτρη που μας περίμεναν πως και πως… εσένα δηλαδή!!!! 

Τους είχες ετοιμάσει όμως φοβερή είσοδο… 

Έβαλες μπρος την μηχανή και γκάζωσες δίχως έλεος….!!! Ωωω ναι…. ξεκίνησες ένα κλάμα σπαρακτικό και ατελείωτο!!! Αρχικά νομίζαμε ότι πεινούσες… είχες να φας από τις 11.15 και είχε πάει 14.30…  Σου έφτιαξα γάλα (και αυτός ο γαλακτοπαρασκευαστής όταν τον χρειάζεσαι αργεί) Τίποτα όμως… το έφτυνες και δώστου κλάμα…. έτσι όπως είμαι βγάζω βυζί… στο μπουκώνω … τζίφος… ούτε αυτό ήθελες… να μη ξέρουμε πως να σε ηρεμήσουμε… εκεί που τα νεύρα μου είχαν ηρεμήσει τέντωναν πάλι… τι αγκαλιά, τι χάδια, τι τραγουδάκια… εσύ εκεί… λες και σε έσφαζαν στο γόνατο…. 

Ο μπαμπάκας σου σε πήρε και σε κατέβασε στη παραλία για να ηρεμήσεις και η γιαγιά από πίσω σε ξεμάτιαζε… Δεν ξέρω τι από τα δύο έπιασε ή αν ήταν συνδυασμός και των δυο ή απλά ξεδιπλώθηκε το εντεράκι σου και έκανες καλή (πολυ καλή οφείλω να ομολογήσω) “εξαέρωση” αλλά ηρέμησες… και μαζί με εσένα και εμείς!!! 

Με τόσο κλάμα μάλλον ξεθεώθηκες και ξεράθηκες στον ύπνο! Μπορεί να ήταν και η πρώτη φορά που φάγαμε και εσύ να μην ξυπνήσεις και απαιτήσεις τη θέση σου στο τραπέζι (παλιοκουτσομπόλα) 

Πρέπει να πέρασε περίπου ένα δίωρο μέχρι να ξυπνήσεις- πρωτοφανές για σένα αυτό- και εννοείται πως πεινούσες… οκ λογικό!! Έπεσες με τα μούτρα στο φαΐ!!! Αναμενόμενο βέβαια και εγώ στη θέση σου θα είχα λυσσάξει!! 

Και αφού ήσουν ξεκούραστη και χορτάτη έδειξες στη γιαγιά Χριστίνα τα όμορφο αυτό φαφούτικο χαμόγελο σου που ανυπομονούσε να δει!!! 

Και έτσι απολαύσαμε όλοι μαζί δίπλα στο τζάκι το υπόλοιπο του απογεύματος μας πριν επιστρέψουμε στην Αθήνα (γιατί σε περίμεναν και η Γιαγιά Φωτεινή με τον παππού Χρήστο! )

Μπορεί να ξεκινήσαμε με γκρίνια, νεύρα και κλάματα… (ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως μας (με) αντέχει ο πατέρας σου) αλλά τελικά τα ξεπεράσαμε όλα μας τα ορμονικά μάνα και κόρη (από νωρίς ξεκίνησες εσύ) και περάσαμε μια ωραία μέρα στο Αλεποχωράκι μας!!! 

Και εις άλλα με υγεία!!!  (και γκρίνια free) 

Η Mamacita σου!!!!

Υ.Γ Για πες μου και εσύ τις δικές σου στιγμές υστερίας….!?!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *